Όλοι στη Γενική Συνέλευση του Σ.Φ.Ο.Α., 3-10 & ώρα 13.00 στο Α.Ε.Π

            ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΝΑΙ ΚΟΝΤΡΑ ΕΧΕΙ ΤΙΜΗ ΣΑΝ ΠΕΤΑΣ…

            Η φετινή ακαδημαϊκή χρονιά ξεκινάει με ένα δίλημμα για κάθε φοιτητή. Θα είναι η ακαδημαϊκή χρονιά στην οποία θα δούμε δίδακτρα και να καταργούνται τελείως τα δωρεάν συγγράματα ή θα είναι χρονιά μαχητικών αγώνων που θα αποτρέψει όλα αυτά. Για εμάς και θεωρούμε για κάθε φοιτητή αυτό δεν είναι απλό δίλημμα αλλά “αιτία πολέμου” και για αυτό δηλώνουμε σε όλους τους τόνους ότι κανείς δεν θα πειράξει το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο και τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.

            Ο στόχος τους είναι να μετατρέψουν το πανεπιστήμιο σε “πανεπιστήμιο του μνημονίου”, δηλαδή πλήρως υποταγμένο στις ανάγκες της αγοράς και του κεφαλαίου. Τίποτα δεν θέλουν να είναι δωρεάν (σίτιση – στέγαση – συγγράματα) και στα πάντα θα βασιλεύουν τα ανταποδοτικά κριτήρια (έρευνα, αξιολόγηση, επιχειρήσεις εντός των πανεπιστημίων). Ο φοιτητής επομένως δεν θα  έχει δικαιώματα, αλλά αντιθέτως θα χάσει εντελώς τον (πραγματικά λίγο στη σχολή μας) ελεύθερο χρόνο που έχει, για να μάθει όσο πιο γρήγορα γίνεται να είναι υπάκουος και πειθήνιος. Για να προετοιμαστεί με τον πιο βίαιο τρόπο να ενταχθεί στην “μεσαιωνική” εργασιακή πραγματικότητα της Ελλάδας του μνημονίου.

            Όλα αυτά περιέχονται στο νόμο Διαμαντοπούλο που ψηφίστηκε από ΠΑΣΟΚ - ΝΔ – ΛΑΟΣ πέρισυ. Ένα νόμο που όσο και αν τα ΜΜΕ και λοιπά παπαγαλάκια πανηγύριζαν ότι είναι ο πρώτος νόμος με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, είναι και ο μόνος νόμος του μνημονίου που χάρη στους αγώνες μας παραμένει ακόμα ανενεργός.  Ο Νόμος Διαμαντοπούλου (μαζί με το σχέδιο Αθηνά) μεταξύ άλλων φέρνει :

·         Τη διάλυση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Κλείνει και συγχωνεύει δεκάδες σχολές ακόμα και ολόκληρα πανεπιστήμια, περικόπτει και καταργεί τα δωρεάν συγγράματα,  κλείνει τις εστίες και  εισάγει το φοιτητικό δάνειο και το κουπόνι του φοιτητή. Τελικός στόχος όπως φάνηκε και το καλοκαίρι είναι η εισαγωγή διδάκτρων ακόμα και στο προπτυχιακό επίπεδο.

·         Λειτουργία με ιδιωτικοοικονομικά και επιχειρηματικά κριτήρια. Μειώνει ριζικά το ποσοστό της απευθείας κρατικής χρηματοδότησης και συνδέει το υπόλοιπο με τη διαδικασία της αξιολόγησης. Οδηγεί έτσι τα πανεπιστήμια στην πλήρη εναρμόνιση με τους κανόνες της αξιολόγησης από τις δυνάμεις της αγοράς, ενώ παράλληλα πιέζει τα ιδρύματα στην αναγκαστική αναζήτηση χρηματοδότησης από ιδιώτες οι οποίοι αποκτούν ακόμη και δικές τους έδρες!

·         Την κατάργηση κάθε δημοκρατικής κατάκτησης εντός των πανεπιστημίων. Η διοίκηση των ιδρυμάτων περνάει στα Συμβούλια Διοίκησης, δηλαδή σε ένα 15μελές Συμβούλιο το οποίο θα αποτελείται από 8 εσωτερικά μέλη, 6 εξωτερικά-διορισμένα και 1 φοιτητή για κάθε ίδρυμα. Το συμβούλιο αυτό θα συγκεντρώνει όλες τις οικονομικές και διοικητικές αρμοδιότητες των ιδρυμάτων, επομένως η εφαρμογή όλου του νόμου εξαρτάται από μια “κλίκα” του υπουργείου που δε λογοδοτεί πουθενά και δεν χωράει τη φωνή των φοιτητών. Ακόμα ήρθε η οριστική κατάργηση του Ασύλου. .

·         Το τσάκισμα των πτυχίων και διάλυση της εργασιακής προοπτικής. Καταργείται ο ενιαίος τίτλος σπουδών, το ενιαίο πτυχίο και εισάγεται το σύστημα απόδοσης πιστωτικών μονάδων και του ατομικού φακέλου προσόντων, έτσι πλέον ο απόφοιτος θα βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία ανταγωνισμού και ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή συλλογικής κατοχύρωσης.

·         Πλήρη εντατικοποίηση της φοιτητικής καθημερινότητας και πειθάρχηση των φοιτητών: Διαγραφή φοιτητών στα ν+2 χρόνια ή μετά την επανειλημμένη αποτυχία σε ένα μάθημα και πειθαρχικά μέτρα εναντίον των φοιτητών. Προαπαιτούμενα, αλυσίδες μαθημάτων, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις. Θέλουν να δημιουργήσουν ένα αυταρχικό πανεπιστήμιο, χωρίς γενικές συνελεύσεις που κανένας δεν θα μπορεί να το τελειώνει αν δουλεύει.

Ο εκτρωματικός νόμος πλαίσιο για τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ έρχεται πάλι στο μέσο του καλοκαιριού αυτή τη φορά να τροποποιηθεί. Το ίδιο το υπουργείο παραδέχεται, ότι οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις “δεν ανατρέπουν τη βασική φιλοσοφία του ν. 4009/2011”. Με τις αλλαγές έρχονται κυρίαρχα να διαμορφώνσυν ένα νομικό μονόδρομο για τη συγκρότηση των διοικητικών οργάνων των σχολών, ώστε να σχηματιστεί εκείνο το θεσμικό πλαίσιο που θα μπορεί να εφαρμόσει το νόμο στο σύνολό του. Πρώτος και βασικός στόχος τους είναι πάση θυσία να συγκροτήσουν τα συμβούλια διοίκησης, τον υλοποιητή δηλαδή όλων αυτών που αναφέραμε στο εσωτερικό των πανεπιστημίων. Πρώτο καθήκον λοιπόν για μας η παρεμπόδιση της διαδικασίας εκλογής των συβουλίων διοήκησης.

            Είναι φανερό πως έρχονται να νομοθετήσουν το φόβο τους απέναντι στο φοιτητικό κίνημα Απέναντι στην νεολαία που τόσα χρόνια με μαχητικούς αγώνες τους χαλάει τα σχέδια. Γνωρίζουμε καλά ότι ο αγώνας για δημόσια και δωρεάν παιδεία δεν είναι μόνο δικός μας αλλά ολόκληρου του ελληνικού λαού. Ενός λαού που δεν είναι μόνο το πειραματόζωο της Ε.Ε και του ΔΝΤ αλλά είναι ένας λαός που αγωνίζεται, που ξαναβγαίνει στο προσκήνιο με απεργίες. Οδηγός μας μπορεί να γίνει ο μαχητικός αγώνας διαρκείας των συναδέλφων μας στη Χιλή που πέτυχαν τη μείωση των διδάκτρων.

Καλούμε κάθε φοιτητή να πάρει θέση υπέρ του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου και να αγωνιστεί. Καλούμε σε  Γενική Συνέλευση του Σ.Φ.Ο.Α την Τετάρτη 3-10 & ώρα 13.00 στο Α.Ε.Π. Να αποφασίσουμε όλοι μαζί για το παρόν και το μέλλον μας κόντρα  σε αυτούς που θέλουν να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς.

 Ριζοσπαστική Αριστερή Τομή - Ε.Α.Α.Κ

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΔΕΝ ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ, ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ.

Δύο χρόνια τώρα τα κόμματα του μνημονίου, οι κυβερνήσεις τους, η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., προσπαθούν να βάλουν ταφόπλακα στις κοινωνικές κατακτήσεις και τα δικαιώματα εργαζομένων και νεολαίας. Ισοπεδώνουν την ελληνική κοινωνία, με μοχλό πίεσης το χρέος, κόβουν μισθούς, συντάξεις, δημιουργούν στρατιές ανέργων και ανεβάζουν το κόστος ζωής σε ύψη δυσθεώρητα για την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, οδηγώντας στην εικόνα των 20.000 αστέγων μόνο στην Αθήνα και σε δεκάδες αυτοκτονίες καθημερινά. Η βία είναι πλέον η βασική τους συνταγή. Η πραξικοπηματική συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, η ιδεολογική τρομοκρατία ενάντια στο κίνημα και την Αριστερά και η φυσική βία των δυνάμεων καταστολής ενάντια σε όποιον αγωνίζεται είναι το αναγκαίο συμπλήρωμα εφαρμογής αυτής της πολιτικής. Σε αυτό το φόντο διεξάγονται οι επικείμενες βουλευτικές εκλογές, που αποτελούν τις πιο κρίσιμες των τελευταίων δεκαετιών. Παίρνουν τη μορφή δημοψηφίσματος, ψήφου μαζικής καταδίκης αλλά και απάντησης στο ερώτημα: “υπάρχει άλλος δρόμος και ποιος είναι αυτός;”.

Είναι σαφές, ότι τις εκλογές αυτές τις επέβαλαν οι μαζικοί λαϊκοί αγώνες του προηγούμενου διαστήματος, ακριβώς επειδή τα διάφορα κυβερνητικά επιτελεία δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν την πολιτική τους χωρίς αναστρέψιμο κόστος για αυτά. Ολόκληρος ο λαός δυο χρόνια τώρα με πολλαπλούς τρόπους έδειξε την αντίθεσή του στην πολιτική της κοινωνικής καταστροφής και  ερήμωσης. Οι μεγαλειώδεις απεργίες ήδη από τις πρώτες μέρες που οι τοποτηρητές της τρόικα εγκαταστάθηκαν στη χώρα, οι μεγάλες πλατείες της οργής, αλλά και της δημοκρατίας του αγώνα, τα κινήματα πολιτικής ανυπακοής του “δεν πληρώνω” και ό,τι πολιτικά σηματοδότησαν με τη διάρρηξη των σχέσεων με τα κόμματα του μνημονίου και της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, έδειξαν ότι η εμπιστοσύνη του λαού στις δυνάμεις του μπορεί να ανοίξει άλλους δρόμους για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Ειδικά για τη νεολαία, το καλύτερο υλικό στην προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου, ετοιμάζουν μέλλον ανεργίας του 40%, του Συμφώνου Πρώτης Απασχόλησης και του δρόμου της μετανάστευσης. Η γενιά με τα περισσότερα πτυχία καλείται να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Για να επιβάλλουν αυτόν τον εργασιακό μεσαίωνα προσπαθούν να διαμορφώσουν εδώ και τώρα το νέο Πανεπιστήμιο της αγοράς, με πτυχία χωρίς αντίκρισμα, όλο και λιγότερο δημόσιο και δωρεάν και με ακρωτηριασμένη τη δημοκρατία στο εσωτερικό του. Σε όλες τις μάχες μαζί με τον υπόλοιπο λαό και η νεολαία με ιδιαίτερο τρόπο έδειξε την αντίθεσή της στο μέλλον που της ετοιμάζουν, με τις καθοριστικής σημασίας για το φοιτητικό κίνημα κινητοποιήσεις του Σεπτέμβρη και τις καταλήψεις σε πάνω από 300 τμήματα και σχολές πανελλαδικά, κερδίζοντας αυτό που στην εποχή του μνημονίου φαινόταν ακατόρθωτο, να καταστήσουν ανεφάρμοστο και να μπλοκάρουν κάθε προσπάθεια εφαρμογής ενός νόμου που ψηφίστηκε με πλατιά κοινοβουλευτική συμφωνία, δείχνοντας ότι οι πραγματικές πλειοψηφίες βρίσκονται στον δρόμο, στους κόλπους του λαϊκού κινήματος.

Σε αυτές τις εκλογές η νεολαία καλείται να πάρει θέση πάνω στα διλήμματα που βάζει η ίδια η ζωή: Θα νομιμοποιήσει με την ψήφο της την συνέχιση και κλιμάκωση της επίθεσης, ή θα πάρει θέση ενεργής στράτευσης στην υπόθεση της ανατροπής της; Θα καταδικάσει τα κόμματα του μνημονίου και τα υποστυλώματά τους, όπου και αν αυτοπροσδιορίζονται, δεξιά ή αριστερά ή θα ενισχύσει τις δυνάμεις της ανατρεοτικής Αριστεράς; Θα αλλάξουν οι συσχετισμοί προς όφελος των αριστερών ανατρεπτικών δυνάμεων; Θα αφήσει τους χιτλερικούς της Χρυσής Αυγής, τους μπράβους της νύχτας και τους διαπλεκόμενους που έχουν στα ψηφοδέλτιά τους, να χτυπούν και να συκοφαντούν κάθε νεολαιίστικο και εργατικό αγώνα; Θα συνεχίσει η νεολαία να θυσιάζεται στο βωμό του χιλιοπληρωμένου χρέους ή θα απαιτήσει τη μονομερή διαγραφή του; Θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε στη θηλιά του Ευρώ και της ΕΕ, την ίδια στιγμή που η παραμονή μας φέρνει πιο κοντά στη φτώχεια και την εξαθλίωση ή η Ελλάδα θα αποτελέσει πανευρωπαϊκά και διεθνώς παράδειγμα ρήξης και ανατροπής;

Είναι προς όφελος της νεολαίας να δυναμώσουν οι φωνές που προβάλλουν τη δυνατότητα ύπαρξης άλλου δρόμου, χωρίς χρέος, ευρώ, χωρίς τις επιταγές της της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με λαϊκή κυριαρχία για το “έθνος” των εργαζομένων, με το άνοιγμα του δρόμου για μια εναλλακτική κοινωνική οργάνωση για να περάσει ο πλούτος στα χέρια των πραγματικών παραγωγών του. Τις δυνάμεις που μπροστάρη στην ανατροπή τοποθετούν ένα ριζικά ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα που θα στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, εγκολπώνοντας όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια. Τέτοια παραδείγματα γέννησε ο ίδιος ο λαϊκός ξεσηκωμός των τελευταίων χρόνων: Οι Λαϊκές Συνελεύσεις στις πλατείες και τις γειτονιές, οι πρωτοβουλίες ενάντια στα χαράτσια, ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων στους χώρους εργασίας και το συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων των Φοιτητικών Συλλόγων ένα προηγούμενο διάστημα, αποτελούν παραδείγματα που έδειξαν πως μόνο όταν ο κόσμος παίρνει την κατάσταση στα χέρια του, οργανώνει από τα κάτω και δημοκρατικά τον αγώνα του, μπορεί να επιβάλλει νίκες στο σήμερα.

Σ' αυτό το μέτωπο αγώνα για να μπορέσει να βγει ξανά το λαικό κίνημα μπροστά πρέπει να συμβάλει τώρα ολόκληρη η Αριστερά, παρά τις υπαρκτές διαφωνίες των ρευμάτων που την απαρτίζουν. Οι ιστορικές στιγμές που ζούμε είναι ταυτόχρονα κι ένα μεγάλο στοίχημα για την Αριστερά. Η Αριστερά ή θα καταφέρει να ανασυγκροτηθεί κι η ίδια συμπράττοντας στην οικοδόμηση του λαϊκού ξεσηκωμού και του αγωνιστικού του μετώπου ή θα εξαφανιστεί μαζί με την οριστική συντριβή του λαϊκού κινήματος. Από τη μια μεριά, μια τέτοια Αριστερά δεν μπορεί να επιτελέσει αυτό το καθήκον όσο μένει προσκολλημένη σε ρηχά αντιμνημονιακά μέτωπα, όσο φαντασιώνεται κυβερνητικές λύσεις εντός του συστήματος, όσο δεν μπορεί να δει άλλο δρόμο εκτός του Ευρώ και της ΕΕ. Από την άλλη, ούτε μπορεί  να ανασυγκροτηθεί ακολουθώντας μια αμυντική στρατηγική που δεν έρχεται αντιμέτωπη με τα υπαρκτά διλήμματα αλλά παραπέμπει την υλοποίηση των διεκδικήσεων του λαού στην άλλη κοινωνία καταλήγοντας να υιοθετεί σεχταριστικές λογικές. Γι' αυτό ακριβώς είναι μεγάλο στοίχημα σ' αυτές τις εκλογές να ενισχυθεί εκείνη η Αριστερά που καταφέρνει να δώσει απαντήσεις στα υπαρκτά διλήμματα της εποχής, που ανοίγει τον άλλο δρόμο για να πάνε τα πράγματα αλλιώς για το λαό και τη νεολαία.

Ο δρόμος που επιλέγουμε ξέρουμε ότι δεν είναι εύκολος, είναι όμως ο μόνος ρεαλιστικός που μπορεί να φέρει αποτελέσματα και νίκες! Είναι κάτι που μας έμαθε η ιστορία του κινήματος: αφού μπόρεσαν οι εργάτες στο Σικάγο πριν από 130 χρόνια -με τον καπιταλισμό και τότε σε κρίση- να επιβάλουν με λαϊκό ξεσηκωμό το 8ωρο και μαζί ένα άλλο πρότυπο ζωής, εργασίας και πολιτισμού τότε σήμερα, με τις δυνατότητες που παρέχει η επιστήμη κι η τεχνολογία για την κάλυψη των αναγκών μας, μπορούμε κι εμείς. Το ξέρουμε κι από δική μας πείρα, γιατί εμείς αυτό τον δρόμο τον βαδίσαμε πολλές φορές στο παρελθόν. Τον βαδίσαμε το 2006-07 όταν το φοιτητικό κίνημα έκανε το ζήτημα της εκπαίδευσης, ζήτημα όλης της κοινωνίας ακυρώνοντας τη συνταγματική αναθεώρηση, τον βαδίσαμε ξανά το Δεκέμβρη του '08, τότε που όλη η νεολαία εξεγειρόταν γιατί στο πρόσωπο ενός παιδιού είδε τη δολοφονία μιας ολόκληρης γενιάς. Για μας λοιπόν τους νέους και τις νέες που ζούμε στην Ελλάδα του 2012, της ανεργίας, των μνημονίων και της κρίσης δεν μας αντιστοιχεί τίποτε άλλο παρά να βαδίσουμε αυτόν τον δρόμο ως το τέλος κι έτσι να διεκδικήσουμε τίποτα λιγότερο από αυτό που είμαστε. Το μέλλον!

 

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ

σε ΑΕΙ - ΤΕΙ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ 2012 ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ:
ΨΗΦΙΣΑΝΤΕΣ:439
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ : 217
Ρ.Α.Τ - Ε.Α.Α.Κ : 124
ΠΟΡΕΙΑ : 27
Π.Κ.Σ : 19 
ΛΕΥΚΑ: 28
ΑΚΥΡΑ: 24

ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ Η ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ:
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ : 6 έδρες
Ρ.Α.Τ - Ε.Α.Α.Κ : 3 έδρες
ΠΟΡΕΙΑ : 1έδρα
Π.Κ.Σ : 1 έδρα

ΜΕ ΤΙΣ ΜΙΣΟΓΕΜΑΤΕΣ Κ ΤΙΣ ΜΙΣΟΑΔΕΙΕΣ ΑΝΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ ΑΜΠΟΥΛΕΣ ΤΟΥΣ ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ.ΜΙΣΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ..

Παλεύουμε για :

·         πλήρη& δωρεάν υλικοτεχνική κάλυψη εργαστηρίων και κλινικών.(με επιχορηγήσεις από το Υπουργείο Παιδείας και το Υπουργείο Υγείας, όχι από εταιρείες και επιχειρήσεις)

·         δημόσια& δωρεάν εκπαίδευση( καμμία εφαρμογή του ν.Διαμαντοπούλου& καμμία σύσταση των Συμβουλίων Διοίκησης). Το χρέος τους δεν το δημιούργησαν οι εργαζόμενοι κ η νεολαία, δε θα το ξεπληρώσουν με τα αποθεματικά των Πανεπιστημίων.

·         πτυχία με αξία που θα είναι το μόνο προαπαιτούμενο εχέγγυο για την άσκηση του οδοντιατρικού επαγγέλματος.

·         δημόσια& δωρεάν οδοντιατρική περίθαλψη.( άνοιγμα θέσεων οδοντιάτρων στο Ε.Σ.Υ., κατάργηση των νοσηλείων στις κλινικές της σχολής)

Όταν «δεν πάει άλλο»

                                    Πρέπει να πάει αλλιώς.

Ριζοσπαστική Αριστερή Τομή

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση

                 Ρ.Α.Τ.-Ε.Α.Α.Κ